از آن به گلبن این گلشن آشیان نگذاشت

ز غمزه، چشم تو یک تیر در کمان نگذاشت

که اول از دل مجروح من نشان نگذاشت

ز بی وفایی گل بود مرغ دل آگاه

ز شوق دیدن آن گل، ستم نگر که شدم

رضا به رخنه دیوار و باغبان نگذاشت

رسید کار به جایی که یار بگذارد