همان دعای تو با ناله های نیمه شبی است

نرنجم ار سخن تلخ گویدم که ز پی

شکرفشان لبش از خنده های زیر لبی است

شب از جفای تو می نالم و چو می نگرم

به یک کرشمه چشم فسونگر تو شود

یکی هلاک یکی زنده این چه بوالعجبی است

برد دل از همه کس نظم او که هاتف را