بی تو به دست خویشتن سینه خود شکافتم

آه که تار و پود آن رفت به باد عاشقی

جامه تقویی که من در همه عمر بافتم

بر دل من زبس که جا تنگ شد از جدائیت

از تف آتش غمم صدره اگر چه تافتی

آینه سان به هیچ سو رو ز تو برنتافتم

یک ره از او نشد مرا کار دل حزین روا