سرو روان من کو هاتف که بر سر من

اشکی اگر فشانم باید نهان فشانم

آیا بود که روزی فارغ ز محنت دام

گرد غریبی از بال در آشیان فشانم

چون پا نهد به پایش نقد روان فشانم