غذای روح بود بوی می خوشا رندی

عجب مدار که سرها شکسته بر سر می

ستم به ساغر می شد نه بر سر من اگر

شکست بر سر من می فروش ساغر می

که روح پرورد از بوی روح پرور می

نداشت بهره ای آن بوالفضول از حکمت

که وصف آب خضر کرد در برابر می