هر ذره خاکم تو را جوید پس از فرسودگی

می گفت واعظ با کسان، دارد می و شاهد زیان

از هیچکس نشنیده ام حرفی بدین بیهودگی

روزی که تن فرسایدم در خاک و جان آسایدم

ای زاهد آسوده جان تا چند طعن عاشقان

آزار جان ما مکن شکرانه آسودگی

من شیخ دامن پاک را آگاهم از حال درون