به ادنی پایه مدح و ثنایت کی رسد گرچه

که بر گوساله زرین خطاب ربی الاعلی

من و اندیشه مدح تو، باد از این هوس شرمم

چسان پرد مگس جائی که ریزد بال و پر عنقا

به رتبت بگذرد نثر از ثریا شعر از شعرا

چه خیزد از من و از مدح من ای خالق گیتی

به مدح تو فراز عرش و کرسی از ازل گویا