گرفتش دل ازین تنگ آشیان و طایر روحش

دلی پر آتش از ترس خدا و دیده پرنم

هزار افسوس از آن نخل برومند ثمرپرور

که در باغ جهانش قامت از باد اجل شد خم

به عزم گلشن فردوس بال شوق زد برهم

روان شد جانب گلزار جنت زین جهان و شد

روان از دیده احباب سیل خون ازین ماتم