پر گشت ز شادی دل خلقی، تهی از غم

نزدیک به آن شد که زهم ریزد و پاشد

از فتنه او سلسله عالم و آدم

صد شکر که شد کشته به خواری و ز قتلش

چون بهر مکافات و سزای عمل خویش

بربست به آهنگ سقر رخت ز عالم

بودم پی تاریخ که پیر خردم گفت