بربست به آهنگ سقر رخت ز عالم

صد شکر که شد کشته به خواری و ز قتلش

پر گشت ز شادی دل خلقی، تهی از غم

چون بهر مکافات و سزای عمل خویش

بودم پی تاریخ که پیر خردم گفت

بنویس که خان احمد دون شد به جهنم