بودم پی تاریخ که پیر خردم گفت

پر گشت ز شادی دل خلقی، تهی از غم

چون بهر مکافات و سزای عمل خویش

بربست به آهنگ سقر رخت ز عالم

بنویس که خان احمد دون شد به جهنم