تهمتن برو درد کوتاه کرد

درخت و برادر بهم بر بدوخت

به هنگام رفتن دلش برفروخت

شغاد از پس زخم او آه کرد

بدو گفت رستم ز یزدان سپاس

که بودم همه ساله یزدان شناس

ازان پس که جانم رسیده به لب