ازان پس که جانم رسیده به لب

تهمتن برو درد کوتاه کرد

بدو گفت رستم ز یزدان سپاس

که بودم همه ساله یزدان شناس

برین کین ما بر نبگذشت شب

مرا زور دادی که از مرگ پیش

ازین بی وفا خواستم کین خویش