بدو گفت رستم ز یزدان سپاس

به هنگام رفتن دلش برفروخت

شغاد از پس زخم او آه کرد

تهمتن برو درد کوتاه کرد

که بودم همه ساله یزدان شناس

ازان پس که جانم رسیده به لب

برین کین ما بر نبگذشت شب