کین آب حیاتست ز آدم بیزار

آنجا که مرا با تو همی هست دیدار

آنجا روم و روی کنم در دیوار

تا با تو تویی ترا بدین حرف چه کار

گر من به ختن ز یار وادارم دست

باورد و نسا و طوس یار من بس

فاساختن و روی خوش و صفرا کم