باورد و نسا و طوس یار من بس

تا با تو تویی ترا بدین حرف چه کار

کین آب حیاتست ز آدم بیزار

گر من به ختن ز یار وادارم دست

فاساختن و روی خوش و صفرا کم

تا عهد میان ما بماند محکم

من گبر بدم کنون مسلمان گشتم