ور به خنجر حاسد دون بر درد حنجر مرا

هر کجا گیرم قلم در دست و بگشایم زبان

چون سخن گیرند دانایان ز یکدیگر مرا

تا زبان پارسی زنده است، من هم زنده ام

بس که در میدان آزادی کمیتم تند راند

گیتی کجرو به زندان می دهد کیفر مرا

بس که بدخواهان بدم گفتند نزد شهریار