کسم ندانست آن روزگار قیمت و قدر

که از سرشک غم او را به راه طوفان بود

کنون چه دانم گفتن ز کامرانی خویش

که هرچه گفتم و گویم هزار چندان بود

که این گرامی گوهر نهفته در کان بود

به سایه پدر اندر نهاده بودم رخت

پی دو نان نه مرا ره به کاخ دونان بود