بدان زمانه مرا روزگار چونان بود

به سایه پدر اندر نهاده بودم رخت

پی دو نان نه مرا ره به کاخ دونان بود

بدین زمانه مرا روزگار چونین گشت

طمع به نان کسانم نبد که شمس و قمر

به خوان همت من بر، دو قرصه نان بود

به خوی دیرین گیهان شکست پیمانم