ز کین کیوان باشد شدن به سوی نشیب

به خوان همت من بر، دو قرصه نان بود

به خوی دیرین گیهان شکست پیمانم

همیشه تا بود، این خوی، خوی گیهان بود

مرا که اختر والا فراز کیوان بود

زمانه کرد چو چوگان، خمیده پشت و نژند

مرا که گوی زمانه به خم چوگان بود