بگشت بر سر خون من آسیای سپهر

مرا که اختر والا فراز کیوان بود

زمانه کرد چو چوگان، خمیده پشت و نژند

مرا که گوی زمانه به خم چوگان بود

فغان من همه زین آسیای گردان بود

بگشت گردون تا بستد از من آن که مرا

شکفته گلبن و آراسته گلستان بود