ز رنج دیوان بر خیره چند نالم؟ از آنک

همیشه گنج به خاک سیاه پنهان بود

دلم بیازرد از کین روزگار و چو من

به گیتی اندر، آزرده دل فراوان بود

قرین دیوان بد، گر همه سلیمان بود

نه من ز نوح فزونم که او دو نیمه عمر

به چنگ انده بود و به رنج طوفان بود