ملکی که کهن گشت، دگر تازه نگردد

نخلی که قد افراشت، به پستی نگراید

شاخی که خم آورد، دگر راست نیاید

چو پیر شود مرد، دگر دیر نپاید

فرصت مده از دست، چو وقتی به کف افتاد

کاین مادر اقبال همه ساله نزاید