سیصد هزار نرگس شهلا پراکنید

روز از برون خیمه دراستاد و جابه جای

آن سقف خیمه اش را عمدا بسوزنید

گفتی کسی به روی یکی ژرف آبگیر

یارب! کجاست آن که چو شب در چکد به جام؟

گویی به جام، اختر ناهید در چکید

چون پر کنی بلور و بداری به پیش چشم