بر نودمیده خوید بخوردم یکی شراب

چون فکر شد به مغز و چو گرمی به خون دوید

گر پر وی نبستی زنجیره حباب

از لطف، می ز جام همی خواستی پرید

خوشا شراب خوردن بر نودمیده خوید

از شیشه تافت پرتو می ساعتی به مرز

نیرو گرفت خوید و به زانوی من رسید