قد تو چون راستی گزید، به پیشش

جای نباشد مگر به مرزغن اندر

زلفک تو حیله ساز گشت و سیه کار

زآنش ببرند سر بدین زمن اندر

سجده برم چون به پیش بت، شمن اندر

در غمت ار جان دهم خوش است که مردن

شیرین آید به کام کوهکن اندر