ای غازه کشیده سرخ بر گونه!

بیرون شو و روز خرمی مشمر

کاهنده مردی! ای عجوز ری!

بفزای به رامش و به رامشگر

از خون دل هزار نام آور

ره ده به مخنثان بی معنی

کین توز به مردمان دانشور