لیکن ز جان و دل پاک از عالم دگرم من

بر تختگاه تجرد، سلطان نامورم من

با سیرت ملکوتی، در صورت بشرم من

این عالم بشری را من زاده گل و خاکم

سلطان ملک فنایم، منصور دار بقایم

با یاد «هو»ست هوایم، وز خویش بی خبرم من

موجود و فانی فی الله، هستی پذیر و فناخواه