خرم بهار فضایل واردی مه هنرم من

آنجا که عشق کشد تیغ، بی درع و بی زر هم من

وآنجا که فقر زند کوس، با تیغ و با سپرم من

پیش خزان جهالت واسفند ماه تحیر

غیر از فنا نگرفتم زین چیده خوان ملون

زیرا به خانه گیتی، مهمان ماحضرم من

از کید مادر دنیا، غار غمم شده ماوا