از قاصد ملک العرش صد ره ستوده ترم من

از کید مادر دنیا، غار غمم شده ماوا

مر خسرو علوی را گویی مگر پسرم من

مدح ستوده گیتی صد ره بگفتم، ازیرا

ای دستگیر فقیران! وای رهنمای اسیران!

راهی، که با دل ویران ز آن سوی رهگذرم من

بال و پریم دگر ده، جاییم خرم و تر ده