چون ز مژگان برگشایم خون به درد زاد و بوم

من شناور چون نهنگان بر سر دریای او

اژدهای خامه ام در خوردن فرعون جهل

چون عصای موسوی پیچان و من موسای او

ارغوانی حله پوشد خاک مشک اندای او

از نهیب آه من بیدار ماند تا سحر

آسمان با صد هزاران چشم شب پیمای او