پشتم دو تا شد از خم آن سنبل دو تاه

عشقش سپه کشید به تاراج صبر من

آن گه که شب ز مشرق بیرون کشد سپاه

جانم دژم شد از غم آن نرگس دژم

این درد و این بلا به من از چشم من رسید

چشمم گناه کرد و دلم سوخت بی گناه

ای دل! مرا بحل کن، وی دیده! خون گری