از گل و مل تو را سپاس بود

به گلستان درآی و کوته کن

دست بیگانگان از این مکمن

تا به باغ اندرونت پاس بود

ای همایون بهار طبع گشای!

وای از فتنه زمستان، وای

بی تو دیهیم لاله گشت نگون