ای همایون بهار طبع گشای!

دست بیگانگان از این مکمن

تا به باغ اندرونت پاس بود

از گل و مل تو را سپاس بود

وای از فتنه زمستان، وای

بی تو دیهیم لاله گشت نگون

بی تو سلطان باغ گشت گدای