« ای از شب هجر بود ناشاد!

تا کودک را کند مودب

آواز به شش جهت درافتاد

از غفلت دیو و سطوت رب:

برخیز که رهسپار شد شب

صبح آمد و بردمید خورشید

از رحمت حق مباش نومید