صبح آمد و بردمید خورشید

از غفلت دیو و سطوت رب:

« ای از شب هجر بود ناشاد!

برخیز که رهسپار شد شب

از رحمت حق مباش نومید

ای سر به ره نیاز سوده!

با سرخوشی و امیدواری