به نوبهار حیات از خزان مرگ به باد

شکر لبی که خداوند طبع شیرین بود

کسی که عقد سخن را به لطف داد نظام

ز جمع پردگیان، بی خلاف، پروین بود

شد آن گلی که نه در انتظار گلچین بود

اگرچه حجله رنگین به کام خویش نساخت

ولی ز شعر خوشش روی دهر رنگین بود