باد قهرت با چراغ دوره آدم چه کرد

این چه حرف دل خراش ناملایم بود آه

کز دل آمد بر زبان بادا زبان ما سیاه

ای فلک دیدی که بیداد تو با عالم چه کرد

بر سر ایوان کیوان گرد این طوفان چه بیخت

با رخ خورشید تابان دود این ماتم چه کرد

از بساط شش جهت دست غنیم جان چه برد