کز دل آمد بر زبان بادا زبان ما سیاه

ناگهان حرفی به ایما و اشارت گفته شد

کز تکلم ساخت جن و انس را کوته زبان

این چه حرف دل خراش ناملایم بود آه

ای فلک دیدی که بیداد تو با عالم چه کرد

باد قهرت با چراغ دوره آدم چه کرد

بر سر ایوان کیوان گرد این طوفان چه بیخت