که آسمان شرمنده شد وز کرده خود لب گزید

از صدای طشت زرینی کزین ایوان فتاد

پیک آه خلق هفت اقلیم تا کیوان دوید

در زمین عیسی دمی جام اجل بر لب نهاد

آه از آن ساعت که شه می کرد عالم را وداع

وز لبش گوش جهان می کرد این حرف استماع

کای سرای دهر ترتیب عزای من کنید