امید بود که روز اجل رود در خاک

کجاست همدم یکتای برگزیده من

فغان که از قفس سینه زود رفت برون

چو مرغ روح تو مرغ دل رمیده من

به اهتمام تو جسم ستم کشیده من

فغان که چرخ به صد اهتمام می شوید

غبار قبر تو اکنون به آب دیده من