تو را سپهر ملاعب گران بها چون یافت

ز خلق و خوی تو صد حیف و صد هزار دریغ

ز مهربانیت ای ماه اوج مهر افسوس

ز همزبانیت ای سرو گل عذار دریغ

ربود از منت ای در شاه وار دریغ

شکفته تر ز تو در باغ ما نبود گلی

به چشم زخم خسان ریختی ز بار دریغ