به چشم زخم خسان ریختی ز بار دریغ

تو را سپهر ملاعب گران بها چون یافت

ربود از منت ای در شاه وار دریغ

شکفته تر ز تو در باغ ما نبود گلی

تو کز قبیله چو یوسف عزیزتر بودی

به حیله گرگ اجل ساختت شکار دریغ

دریغ و درد که شد نرگس تو زود به خواب