دریغ و درد که شد نرگس تو زود به خواب

به چشم زخم خسان ریختی ز بار دریغ

تو کز قبیله چو یوسف عزیزتر بودی

به حیله گرگ اجل ساختت شکار دریغ

گل عذار تو بی وقت شد به زیر نقاب

فغان که بی گل رویت دلم فکار بماند

به سینه ام ز تو صد گونه خار بماند