آن شکر لب کاسمان از رفتنش لب می گزید

از سخا و بخشش و احسان من یاد آورید

من به خاک این عهد و پیمان می برم باشد شما

روزی از عهد من و پیمان من یاد آورید

این سخن می گفت و این حرف از قبایل می شنید

کای گلستان حیا حیف از گل رخسار تو

بی محل رفتی دریغ از سرو خوش رفتار تو