بی محل رفتی دریغ از سرو خوش رفتار تو

آن شکر لب کاسمان از رفتنش لب می گزید

این سخن می گفت و این حرف از قبایل می شنید

کای گلستان حیا حیف از گل رخسار تو

چرخ گر بهر تو شمشیر اجل می کرد تیز

کاش اول کار ما می ساخت آنگه کار تو

مرگ ایام جوانی با تو مه پیکر نکرد