کاش اول کار ما می ساخت آنگه کار تو

کای گلستان حیا حیف از گل رخسار تو

بی محل رفتی دریغ از سرو خوش رفتار تو

چرخ گر بهر تو شمشیر اجل می کرد تیز

مرگ ایام جوانی با تو مه پیکر نکرد

آن چه با ما می کند محرومی دیدار تو

نیست گوئی در فلک انجم که چشم ماه را