نیست گوئی در فلک انجم که چشم ماه را

کاش اول کار ما می ساخت آنگه کار تو

مرگ ایام جوانی با تو مه پیکر نکرد

آن چه با ما می کند محرومی دیدار تو

گریه بر عمر کم است و حسرت بسیار تو

باغ پر گل بود یارب از چه اول می نهاد

رو به خارستان بی برگی گل بی خار تو