گریه بر عمر کم است و حسرت بسیار تو

مرگ ایام جوانی با تو مه پیکر نکرد

آن چه با ما می کند محرومی دیدار تو

نیست گوئی در فلک انجم که چشم ماه را

باغ پر گل بود یارب از چه اول می نهاد

رو به خارستان بی برگی گل بی خار تو

بود صد بازار از کالای هستی پر متاع