چرخ گر بهر تو شمشیر اجل می کرد تیز

این سخن می گفت و این حرف از قبایل می شنید

کای گلستان حیا حیف از گل رخسار تو

بی محل رفتی دریغ از سرو خوش رفتار تو

کاش اول کار ما می ساخت آنگه کار تو

مرگ ایام جوانی با تو مه پیکر نکرد

آن چه با ما می کند محرومی دیدار تو